Gedicht van Cor van Welbergen – Mocht het zo zijn…..

Mocht het zo zijn.....
Dat ik je naam niet meer weet
De weg kwijt ben in mijn huis
Het schrijven me niet meer lukt
Het spiegelbeeld zich omdraait

Mocht het zo zijn.....
Dat ik mijn dochters niet herken
Ik blijf hangen in mijn geheugen
Niet meer uit mijn woorden kom
Ga juichen voor een andere club

Mocht het zo zijn......
Dat ik verdwaal in mijn Den Haag
Zoekend loop door het Zuiderpark
Uren sta te turen op het havenhoofd
Mijn naam niet meer zal herkennen

Mocht het zo zijn.....
Dat het verzorgen een niet te dragen last is
Wij tot gescheiden leven gedwongen zijn
De deuren achter mij worden gesloten
Het denken mij wordt ontnomen

Mocht dit zo zijn
Laat mij dan niet verder lijden
Laat mij dan uit liefde gaan
Voorkom dan mijn onnodig strijden
Kijk omhoog
en zie mijn ster stralen langs de maan

Cor van Welbergen


Over het gedicht

Het gevaar van een biografische interpretatie van een gedicht is dat dit ten koste kan gaan van de universele waarde van een gedicht. Tegelijk kan kennis over het leven van een dichter ook ten goede komen van de waardering van een gedicht. Het laatste is het geval bij dit gedicht. Het is een buitengewoon persoonlijk gedicht en dit wordt versterkt omdat veel van de gegeven feiten over de ik-persoon uit dit gedicht overeenkomen met feiten uit leven van de dichter. Cor van Welbergen is namelijk getrouwd en heeft zelf twee dochters. Daarnaast woont hij ook in Den Haag en hij is nauw met deze stad verbonden, net als de ik-persoon in dit gedicht.

TIP: Voor de dichter Cor van Welbergen is zijn woonplaats Den Haag een belangrijke bron van inspiratie, onder andere voor zijn gedichtenbundels IJsje in Den Haag en Zicht uit zee.