Gedicht van Slauerhoff – Outcast

Slauerhoff voelde zich niet thuis in Nederland, maar zijn vele reizen konden evenmin de onrust in zijn ziel blussen. Dat zou je in ieder geval kunnen concluderen uit veel van zijn gedichten. Ook zijn gedicht Outcast gaat over dit thema. Het gedicht is een sonnet.

Outcast

’t Breed grauw gelaat van de Afrikaanse kust.
Na eeuwen van een ondoorgrondelijk wee
Gekomen tot een onaantastbre rust,
Staart steil terneer op de gekwelde zee.

Ons blijft ’t verneedrend smachten naar de ree.
Geen oceaan heeft onze drift gebluscht,
En niets op aard, ook zwerven niet, geeft rust,
En de eenige toevlucht de prostituée.

Bij haar die achter iedre haven wacht
– Altijd een andre en toch steeds dezelfde –
Wordt ons heimwee tijdlijk ter dood gebracht.

En ook de sterrenheemlen die zich welfden
Over ons trekken, andre iedren nacht,
Zij eindlijk saamgeschrompeld tot één zelfden.


Bronnen:

Bovenstaande gedicht van Slauerhoff hebben wij overgenomen uit:

J. Slauerhoff, 2000, Op aarde niet en niet op zee, 100 mooie gedichten gekozen door Henny Vrienten, Amsterdam: Nijgh & Van Ditmar


AANMELDEN NIEUWSBRIEF


GEDICHTENBUNDELS

Zoekt u een gedichtenbundel? Kijk eens in onze webshop.


DELEN VIA SOCIAL MEDIA? GRAAG!
Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmail