Wat is een rouwgedicht?

Een rouwgedicht is een gedicht over het verlies van een dierbare.

Uitleg definitie rouwgedicht

Dichters zijn net mensen. Wanneer iemand in hun omgeving overlijdt, dan moeten zij op een of ander manier dat verlies verwerken. Dichters doen dat door middel van poëzie. Het resultaat is een of meer rouwgedichten.

De prins der dichter, Joost van den Vondel, heeft bijvoorbeeld tijdens zijn leven meerdere rouwgedichten geschreven. Hij had hiervoor ook voldoende aanleiding, want gedurende zijn leven verloor hij zo’n beetje iedereen uit zijn directe omgeving. Over een flink aantal van deze sterfgevallen heeft hij gedichten geschreven.

Het bekendste rouwgedicht van Vondel is wellicht Kinder-lyck over zijn zoontje Constantijn. Deze stierf toen hij nog maar een baby was. In het gedicht voert Vondel zijn zoontje Constantijn op. Het jongetje bevindt zich in de hemel, kijkt naar beneden en spreekt zijn moeder toe. Hij zegt tegen zijn moeder dat zij niet om hem hoeft te treuren omdat hij nu in de hemel is en daar is hij gelukkig.

Gebruik van rouwgedichten

Rouwgedichten worden vaak gebruikt om voor te dragen tijdens een uitvaart. Daarnaast komt het vaak voor dat men een rouwgedicht publiceert als onderdeel van een rouwadvertentie.

De belangrijkste reden om op deze manier een rouwgedicht te gebruiken, is dat een rouwgedicht de lezer of luisteraar troost kan bieden. Het eerder genoemde gedicht van Vondel is hiervan een mooi voorbeeld. Wellicht kan het gedicht andere ouders die een kind verloren ook een beetje troosten.

Rouwgedichten over het gemis

In het gedicht van Vondel probeert de gestorven baby zijn moeder te troosten, maar de meeste rouwgedichten zijn minder expliciet troostend. Vaker komt het voor, dat een rouwgedicht gaat over het gemis van een overleden dierbare.

Een mooi voorbeeld is het gedicht Cupio Dissolvi, Op de dood van Sterre van Constantijn Huygens over zijn overleden vrouw. Door de wijze waarop de dichter hier zijn gevoelens verwoordt, kan dit rouwgedicht ook troostend werken bij anderen die een geliefde verloren.

Beroepsmatige rouwgedichten

Behalve rouwgedichten die een dichter schrijft naar aanleiding van het overlijden van een eigen dierbare, schrijven sommige dichters ook rouwgedichten in opdracht. Voor Guido Gezelle was het zelfs onderdeel van zijn roeping als priester, om zo nu en dan een rouwgedicht te schrijven over een overledene uit zijn parochie.

In dergelijke rouwgedichten roept de dichter vaak een bepaald beeld op van de overlevende. De troost zit hem dan niet in de poëtische bewoordingen van een gemis, maar in een instemmend herkennen bij de lezer/luisteraar: “Ja, zo was de overledene.” Dergelijk gedichten met een herinnering vallen ook wel onder het genre grafschriften.

Open rouwgedichten

Ten slotte zijn er dichters die troostende rouwgedichten schrijven zonder dat daar een directe aanleiding voor was. Een mooi voorbeeld is het rouwgedicht Klagt van den kleinen Willem op de dood van zijn zusjen van Hieronymus van Alphen. Ook dergelijke open rouwgedichten kunnen ondersteuning bieden bij het rouwproces.


Gerelateerd:


AANMELDEN NIEUWSBRIEF