Poëzie in tijden van corona

Poëzie in tijden van corona

De pandemie heeft geleid tot een toegenomen behoefte aan poëzie bij een belangrijk deel van het volk. Deze conclusie trok ik een aantal dagen geleden in mijn blog Pandemie leidt tot poëzie. In dezelfde blog stelde ik ook de waarom-vraag:

Wat is het aan deze crisis, dat mensen actief opzoek gaan naar poëzie? Zoekt men houvast in deze onzekere tijden? Of is men juist opzoek naar troost? Of afleiding?

Op deze vraag kregen wij verschillende reacties. De meest interessante, eigenzinnige en ontroerende hebben wij hieronder gepubliceerd.

Nes Nc Cin:
“De woorden in poëzie geven uiting aan onze gevoelens. Nu we veelal alleen zijn en genoeg tijd hebben voor de individu ‘ik’ zoeken we onze ‘ik’ volgens mij ook in de poëzie. Poëzie verbindt, in de poëzie zoek ik herkenning. Troost vinden in poëzie is nu makkelijker omdat we nu in een soort verplichte retraite zitten die we van corona cadeau hebben gekregen. Schrijf het, lees het, vertaal het, geef het door.”

Janine Jongsma:
“Nu ik je lichaam niet kan voelen, warmt mijn geest zich aan de poëzie. Die zegt wat mijn ziel voelt.”

Baudien Bauman-van Der Zweep:
“Poezie is de taal van de natuur. Elk woord een onvertaalbare wereld die door ons bloed stroomt.
Nu alles stil valt en het allesoverheersende kabaal vanaf ver is verdwenen, fluistert de ware aard zich vrij.”

Nikki Petit:
“Poëzie verwoordt bij uitstek wat moeilijk onder woorden kan worden gebracht, maar door eenieder wel gevoeld en herkend kan worden. In die zin verbindt poëzie nu nog meer dan anders en biedt ze een houvast. Gedeelde angst en eenzaamheid is makkelijker te (ver)dragen.”

Annemie Claes:
“We zijn allemaal iedereen en alleen.”

Linda Bruneel:
“Poëzie is het zingen van de ziel.”

Edith Oeyen:
“Omdat poëzie een verbinding is tussen gelijkgestemde mensen.”

Ingrid Lenaerts:
“Poëzie lezen en schrijven is mijn dagelijks brood, mijn geloof, hoop en liefde in goede en kwade dagen. Een levensbron.”

Ann Aendekerk:
“Ik hou enorm van poëzie. Het helpt mijn verdriet te verwerken. Gedichten verrijken het leven, zeker weten!

Anne Verbanck:
“Poëzie doet wat we nu in de crisis niet kunnen: elkaar aanraken.
Zonder de ‘aan’ kan je elkaar wel ‘raken’ en net daar vult poëzie de open plaats.
Tot tranen toe, want schoonheid brengt mensen samen, geletterd en ongeletterd, in woord en beeld.
Daar waar onze onaanraakbaarste eigenheid huist, zijn we – paradoxaal genoeg – ook het meest gevoelig voor verbinding en troost.
Dank je om de vraag te stellen en ik hoop dat allen het goed mogen stellen.”

Wij stelden graag de vraag, Anne Verbanck. En ik wil iedereen bedanken die een reactie heeft gestuurd. Het was buitengewoon interessant om jullie reacties te lezen.

Ten slotte wens ik iedereen een goede gezondheid en veel sterkte in deze zware tijden.


Meningen in de media

Wij waren trouwens niet de enige die merkten dat de COVID-19-pandemie heeft gezorgd voor een explosie van poëzie.

In een poëzieles in het NRC zegt Ellen Dickwitz: “Dat zovelen gedichten maken en delen levert een hernieuwd besef van verbinding op, waarin het vers kan helpen om te zien waar we staan, wat we denken.”

Initiatiefnemer achter Coronagedicht.nl (en tevens Dichter des Vaderlands), Tsead Bruinja, zegt in een citaat in het AD dat gedichten schrijven een manier is om de gedachten scherp te krijgen en het “voorkomt misschien zelfs wel dat je rondjes blijft draaien in je gedachten”.

Lijnrecht tegenover de meningen van Ellen Dickwitz en Tsead Bruinja staat de Vlaamse dichter Delphine Lecompte. In een opiniestuk in de NRC schrijft zij, dat het vooral de podiumdichters zijn die coronagedichten schrijven. Omdat zij, volgens Delphine Lecompte, het applaus zo missen.

Waar ligt dit keer de waarheid? Weer in het midden?


Gerelateerd:


 

Robin Kerkhof is de hoofdredacteur van het online totaalconcept Poëzie verrijkt het leven. Hij heeft een passie voor poëzie en leest graag aansprekende gedichten van interessante dichters. In zijn vrije tijd schrijft hij ook zelf zo nu en dan een gedicht.

Miljoenen artikelen