Gedicht Els van Stalborch: Groter


Groter

Met verbaasde kinderogen ziet zij
haar lichaam groter groeien
haar voeten lopen bijna van haar weg
haar handen laten los en zweven.

Nog even en de wereld breekt
de koesterende muren af en ruimte
zal haar duizelend omringen
en dwingen om te gaan.

Een vreemd verlangen bloesemt
op haar wangen en onrust kruipt
met hinderlijke vingers langs
haar huid en vraagt zich af.

Ze beklimt de overvolle dagen,
staat soms even stil, ze weet
niet goed nog wat ze wil, geen
sprookjes meer, dat weet ze.

Els van Stalborch


Over het gedicht

Bovenstaand gedicht van Els van Stalborch hebben wij overgenomen uit haar bundel Tijd vergist zich uit 2016.

Wij denken dat dit gedicht over de pubertijd gaat. Wat denk jij?


Gerelateerd: