Gedicht Jan Glas: Vlies


Vlies

Maandagnacht had ik een Chinees in bed die zijn bril
ophield en gaandeweg het liefdesspel verdrietig werd.

Eerst dacht ik dat het teleurstelling was. Die gedachte
leidde mij af en maakte dat ik vanaf een afstand

over hem nadacht. Hoe deze man als kind was en als jongen
in de klas zat. Een verkleining die ik wel vaker toepas.

In de meeste gevallen ben ik niet benieuwd genoeg om naar
het kind te informeren en vraag ik het mij liever af.

Goed, ik was dus afgeleid en tijdens de verwijdering die
daardoor ontstond, kreeg ik door dat hij verdrietig was.

Het verdriet trok een vlies om hem heen, waarin hij stil
op zijn rug lag. Zoiets schijnt niet geheel onchinees te zijn.

Ik vroeg – om even iets te zeggen – of hij hier in de stad
studeerde en wat. ‘Ja, chemie.’ Heel ver weg klonk dat.

Alles klopt, dacht ik: eerst heb je de ochtend, dan de
middag, daarna de avond en als laatste de nacht.

Jan Glas


BOEKEN VAN JAN GLAS


Over het gedicht

Bovenstaande gedicht hebben wij overgenomen uit de bundel Het waaide er. Het is de zesde bundel van de Groningse dichter en beeldend kunstenaar Jan Glas. Deze bundel verscheen in 2017 bij Uitgeverij Kleine Uil.


AANMELDEN NIEUWSBRIEF


Gerelateerd: