Gedicht Renée Luth: Zeemeermin

Zeemeermin

Daar sta je met een schepnet vol zeemeermin
Je voerde haar maanden vlees
Tot ze uit je hand at

Maar vergat dat ze niet met jou op land kan leven
En geen handen heeft om jou te dragen
Geen benen om met je op te lopen
Ze is een vis
Dat zie je nu
Van dichtbij
Nu ze op het droge hapt naar alles
Behalve zand
Behalve jou

Ze lust geen land
Dus trek die klauwen van klei en slib terug
Vergeet heimwee van het wad
Want het wad weet niks van zee zijn
Moddert maar wat aan

Gooi haar terug
En vergeet de vergissing
Dat je dacht dat liefde kon zwemmen.

Renée Luth


Over het gedicht

Bovenstaande gedicht van Renée Luth hebben wij genomen uit haar bundel Zeemeerminnen zinken niet; gedichten, foto’s en illustraties. Het is het eerste gedicht uit de bundel. De dichter schreef haar gedicht Zeemeermin oorspronkelijk voor de poëzievoorstelling Winterwelvaart Groningen.


Gerelateerd: