Socialistisch gedicht Herman Gorter: De arbeidsklasse danst


De arbeidersklasse danst een groote reidans
aan de oceaan der wereld, zooals kindren
die men ’s avonds op strandmuur bij de zee,
bij het geel licht der lantarens en ’t licht
der zon, ziet huppelen op muziek. Hun lichte
dunne gestaltetjes dragen al dansend
hoop en gedachten gaand op de oceaan,
gaand in den hemel, gaand diep in de aarde –
zoo danst de arbeidersklasse aan de zee.
Hoop en verwachting stroomt hun van de zee,
hoop en verwachting straalt van uit de lucht,
hoop en verwachting rijst van uit de aard.
Hoe klinkt nu alles helder, ’t aard-metaal
klinkt, en de lucht is sonoor, ’t handgeklap
van mannen en vrouwen volgt op breede zwaai
van armen door de zachte helle lucht.
Jongens en meisjes stuiven om hen heen.
Dezen zullen ’t beleven dat de lichte
lichamen der menschen overal dansen
in vrijheid.
De arbeidersklasse danst een groote reidans
aan de oceaan.

Herman Gorter (1864 – 1927)


BOEKEN VAN HERMAN GORTER


Over het gedicht

Dichter Herman Gorter is vooral bekend geworden door zijn lange gedicht Mei en door zijn lyrische gedichten in de bundel Verzen. Hij schreef echter ook socialistische gedichten. Dit zijn politieke gedichten met een ouderwetse socialistische boodschap van verheffing van de arbeidersklasse.

Bovenstaand gedicht is een goed voorbeeld van zo’n socialistisch gedicht. Dit gedicht staat in de bundel De school der poëzie uit 1897.  Deze bundel uit twee delen:

  • Individualistische verzen
  • Socialistische verzen

Het deel Socialistische verzen begint met bovenstaand gedicht.

Bron:

Herman Gorter, 1948, Verzamelde werken, Deel 2. De school der Poëzie, uitgeverij Em. Querido, Amsterdam


AANMELDEN NIEUWSBRIEF


Gerelateerd