Sonnet van Michel van der Plas


Tijd

Tijd die verdwijnt, zomaar, uren en dagen
onachterhaalbaar, wegvallend voorgoed,
zand door mijn vingers, het niets tegemoet;
tijd van leven die ik niets meer kan vragen;

kostbare tijd, die er niets meer toe doet
zonder verwachting; tijd van nederlagen
werktuigelijk doorleefd en stom verdragen;
verloren tijd, uitgebrand, uitgewoed;

tijd die nooit meer terugkeert; tijd van hoop,
van dromen, plannen, vriend van wie weet mogen;
tijd met beloftevolle regenbogen;
rots met vanwaar opeens de waterloop
over mijn hoofd, steeds mogelijke doop;
tijd opgegeven, tranend uit mijn ogen.

Michel van der Plas (1927 – 2013)


Over het gedicht

In dit sonnet laat Michel van der Plas zien dat hij een woordkunstenaar is van het hoogste niveau. Het ouder worden en hoe hij hierdoor anders tegen de tijd aankijkt, is mooi verwoord in dit gedicht. De verschillende betekenissen die tijd kan hebben, omschrijft hij in enkele aansprekende metaforen.


Bronvermelding:
Bovenstaande gedicht van Michel van der Plas hebben wij overgenomen uit de bundel:

  • Michel van der Plas, 1994, De oevers bekennen kleur, Amsterdam: Anthos/Lannoo

AANMELDEN NIEUWSBRIEF


Gerelateerd: